Deze gedramatiseerde film is gebaseerd op Melissa Müller's biografie van Anne Frank,
en oorspronkelijk onderzoek en interviews, uitgevoerd door Kirk Ellis.
Sommige scènes zijn ook te vinden in, 'Anne Frank, het dagboek van een jong meisje.'
Maar in de film worden de woorden, die Anne gebruikte in haar dagboek om haar
gevoelens te uiten, niet gebruikt.
Sommige scènes bevatten realistische beelden over het concentratiekampleven,
inclusief enige naaktbeelden. Er wordt discretie verwacht van de kijker.
Ik wil kampioen schaatser worden en schrijver.
Ik wil mijn foto in alle tijdschriften.
Misschien word ik filmster.
Ik wil anders zijn, dan de andere meisjes.
Ik wil een moderne vrouw zijn. Ik wil reizen.
Ik wil talen studeren, talen en geschiedenis.
Ik wil van alles doen.
Ik wil...
Die vervelende Leo Koopmann weer. Hij denkt, dat hij verliefd op me is.
Hij kijkt steeds naar jou.
Anne, kom je morgen nog Monopoly spelen?
Sanne, je weet dat mijn oma morgen komt. Ik heb het gewoon te druk.
Waarom vraag je Hannah niet?
Dan ben ik in de synagoge. - Wat religieus.
Snel.
Sorry.
Goed, ik ga nu, dag. - Dag.
Nee, ik zeg niet dat je slecht kookt.
Natuurlijk. Ik ben er zeker van, dat je man van je aardbeienjam zal houden.
Hallo, Mr. Kleiman. - Hallo, Anne.
Miep, waar is pa?
Een momentje. Hij is in de voorraadkamer,
met Mr. Kugler en Mr. van Pels. - Dank je, Miep.
Mag ik zeggen, dat je er prachtig uitziet vandaag?
Het probleem is, dat u teveel suiker gebruikt.
Te veel nootmuskaat. Niet genoeg koriander.
Ik...
Zwarte peper met... zwarte gember.
Nee, maar je zit in de buurt.
Je moeder belde. Ze was nogal bezorgd.
Je had direct naar huis moeten gaan.
Wat doen jullie? - Mr. Kugler probeert wat nieuwe recepten.
Er moet nog wat aan gedaan worden, maar je bent op de goede weg.
Dat is nogal veelbelovend, Mr. Kugler.
Zoals je weet, heeft Mr. van Pels een onfeilbare neus.
Anne, hier is een mop.
Wat is helemaal zwart, wit en overal 'rood'?
Wat?
Een krant.
Snap je, (rood) gelezen?
Wat een mooi boek. Dank je oma.
Was het spannend, de reis van Duitsland, helemaal alleen? Je moet me alles vertellen.
Zie je, net zo nieuwsgierig als altijd. Laat me je boek eens zien.
Wacht. Oma heeft nog een verassing. - En hier is jouw cadeau, Anne.
Een vulpen.
Kijk, Margot, prachtig.
Ik zal het altijd blijven koesteren.
Dank je oma. - Graag gedaan.
Ik ben zo blij, dat je er bent.
Oma komt nu bij ons wonen meisjes. Vinden jullie dat leuk?
Heel erg leuk.
Waarom ga je je nieuwe vulpen niet proberen?
Ja, dat wil ik ook, direct.
Excuseer me. - Niet te lang, de Goslar’s verwachten ons.
Zorg dat ze klaar is. - Laat haar toch haar plezier, Edith.
Je verwent haar Otto, ze had direct thuis moeten komen.
Ik kom om van de honger.
En denk om je manieren, Anne. - Ja, ik weet het, zoals Margot.
Ik dacht, dat je de Goslar’s wel mocht. - Dat doe ik ook.
Ik wou dat Hannalei’s familie niet zo gelovig was.
Ik zou liever naar de film gaan.
Amen.
Hitler is maar een soort koorts, Hans.
Duitsland komt er weer bovenop. Onthoud mijn woorden.
En wie houdt die gek tegen, als hij Holland wil annexeren,
om z'n Germaanse broeders te bevrijden?
De Nederlanders zijn anders.
Soms Otto, denk ik, dat je te veel vertrouwen in de mensen hebt.
Arme moeder. Zij is beter gewend.
Het is Gods wil, Edith.
Op een dag, gaan we allemaal weer naar huis. - Tot die tijd, is het behelpen.
Wees dankbaar, dat je centrale verwarming hebt.
Laat me u even helpen, Mrs. Goslar.
Dat is erg aardig van je. Wat een lief meisje.
Je mag van geluk spreken. Hannah heeft twee linkerhanden.
Soms mis ik wel een fulltime dienstmeid,
maar we hebben geen geld om dienstmeiden te betalen.
Die Nederlandse zijn trouwens hopeloos, je kunt niet op ze bouwen.
Mam?
Anne zegt, dat je ze niet dienstmeid moet noemen.
Zeg, 'bediende.'
God weet alles, maar Anne weet alles beter.
Je verwent jezelf graag.
Je vindt het nog leuker als anderen je verwennen.
Ben ik daarom een slecht mens?
Goede en slechte mensen, hebben één ding gemeen, ze maken beide fouten.
Alleen,...
goede mensen geven hun fouten toe en leren ervan.
Vertel over de Paula’s.
Dat is een kinderverhaaltje en niet voor een kleine vrouw zoals jij.
Maar ik wil het graag horen.
De Paula’s leven onder ons.
Je kunt ze niet zien,
maar soms als je jezelf muisstil houdt
en goed luistert...
hoor je waar ze zich verstoppen.
Maar pas op,
want je weet nooit welke Paula je zult treffen.
Goede Paula,
of slechte Paula, die altijd voor problemen zorgt.
Ik wil geen slechte Paula zijn,
maar soms,
soms ontsnapt ze gewoon. - Dat geeft niet.
Zolang goede Paula maar in je hart zit.
Pap, kunnen ze niet dezelfde persoon zijn,
goede Paula en slechte Paula?
Waarom...
Ja, dat lijkt me wel mogelijk.
Misschien is goede Paula bang,
voor wat de mensen van haar zullen denken,
en daarom is ze soms ook slecht.
Zo denk ik er tenminste over.
Je zei altijd, dat ik zelf moest nadenken.
Dat heb ik gezegd.
De kranten schrijven, dat Hitler nu een oogje op Polen heeft.
Holland blijft neutraal, wat er ook gebeurt.
En toch is al dat Nazi gepraat slecht voor de zaak.
Ik heb nu minder patiënten, maar het geeft niet.
Er zullen altijd nog Joodse gaatjes gevuld moeten worden.
Zeg eens A.
Mr. Pfeffer. Niet voordat we getrouwd zijn.
Wacht.
Dat is niet eerlijk, je speelt vals.
Anne, kom uit het water.
Otto, zeg ook eens iets. - Anne, doe wat je moeder zegt.
Wees aardig voor je zus.
Je weet, dat zwemmen niet goed voor je is, hier, droog je af.
Je gunt me ook geen enkel pleziertje.
Ik wil niet dat je ziek wordt. Je weet hoe gevoelig je bent.
Zijn wij ook zo geweest, Edith? - Nee Otto, zo waren wij nooit.
Oh, jij bent zo grappig.
Je pikte mijn aardbeiengebak.
Kijk eens naar mijn twee filmsterren.
Wilt u nog iets?
Waarom ben ik niet uitgenodigd voor dit feestje?
Dat is Mr. Goslar. Kijk, dat is je vader.
Zie je wel? En jij zei, dat hij nooit naar Holland zou komen.
Gefeliciteerd, Anne.
We moeten een foto maken. Een foto alstublieft.
Ja, pa. - Een foto?
Adolf als verjaardagscadeau?
De meisjes en oom Adolf.
Hannah, wijs naar je vader. Wijs allemaal naar oom Adolf.
Da's erg goed.
Duitsland valt Polen binnen en de vrijstaat Danzig,
daarmee eindigt de hoop en de inzet van diplomaten, op een vreedzame oplossing.
Het gebulder van kanonnen overheerst het gepraat van staatslieden.
en het gordijn van oorlog, valt over Europa.
Leve de Swastika. - Ellendige verrader.
Ga zitten!
Enorme Franse kannonen worden naar het front gebracht.
Wanneer begint de film? - Spoedig, Anne. Spoedig.
Het eerste verdedigingsbolwerk van de natie.
Was Norma Shearer niet prachtig?
Veel te mooi, om haar hoofd te verliezen.
Die koning mocht ik niet zo.
Tyrone Power was veel knapper.
Precies zoals die jongen, waar ik mee ga trouwen.
Heb je al iemand uitgekozen? - Nee, er zijn te veel aanbidders.
Precies zoals met die arme Marie Antoinette.
Hier komt de oorlog toch niet, Of wel pap?
Ik denk niet, dat ik dat leuk zou vinden.
O Anne. De Britten zullen wel afrekenen met Herr Hitler.
..overtreden de herhaalde proclamatie...
van Holland's neutraliteit in het huidige conflict,...
Duitse troepen...
Wat is dit?
Wat ben je aan het doen?
Goed, pak er eentje
BEWONERS VAN AMSTERDAM, GEEF JE OVER.
OF ONDERGA HET LOT VAN JULLIE LANDGENOTEN.
Ik vraag je, Mr. Gies,
wat kan het Nederlandse leger beginnen tegen een 'Blitzkrieg'?
Ze rijden op hun fietsen naar het front.
Ik wou, dat ik het met u oneens kon zijn,
maar dat kan ik niet.
Al dat gepraat over een invasie is onzin.
Waarom zijn ze er dan nog niet? Wat houdt ze tegen?
Waarom hou je jezelf er niet buiten? Ik doe hier het denkwerk.
Mr. Frank luistert naar z'n vrouw.
En zie hem nou. Hij kent alle antwoorden.
Hoedt u voor het huwelijk, Mr. Gies.
Naar mijn ervaring, zijn de voordelen in grote mate overtrokken.
Mijn zuster smeekt me, om de kinderen naar Londen te sturen,
om bij haar te gaan wonen. - En stuurt u ze daarheen?
Hoe moet ik daar voor hun veiligheid zorgen?
Het is beter als we samenblijven. Laten we het beste er maar van hopen.
Hier heb ik een mop voor jou. - Die kennen we al.
Het duurde maar vijf dagen.
En nu storten mensen zich uit de ramen.
Wat hebben we aan paniek, Hans? We leren ons aan te passen.
We pasten ons aan in Duitsland.
Ik wilde mijn baby geboren zien worden in een andere wereld.
Niet in degene die we achterlieten. Dit is een tweede Frankfurt.
Nee, zo moet ik niet gaan denken.
Niet nu.
Ik heb een vriend, die zich gisteren hier installeerde.
Erg goed.
Dat werd ook tijd. - Is dat goed?
JOODS REGISTRATIE KANTOOR.
De volgende. Schiet op. - De volgende in de rij.
Wat gebeurt er, Pim? Waarom moeten we hierheen?
Het is maar een formaliteit, Anne, een soort telling, bureaucratie.
Anneliese Marie Frank.
Otto, Otto Frank.
Katherine!
Anne, Hannah, wacht.
Is ze dit? Ze is schattig. - Ze heet Gabi.
Ik ben er nog steeds niet aan gewend een zus te hebben.
Ze houdt me steeds bezig.
Verwen haar niet, Hannah. Niemand mag een verwend kind.
Ik weet niet of ik je tenue zo leuk vind, Lucy.
Als je het niet erg vindt.
Ik moet het aan, van m'n moeder.
Ze zei, dat we onze verbondenheid wat meer moesten tonen,
wat dat ook betekenen mag.
Pappa heeft al zo lang geen werk meer.
Moeder zei, dat Hitler banen zou creëren, net als in Duitsland.
Lucy. Wat doe je daar? Ga bij die meisjes vandaan.
Geen zorgen, Mr. Kleiman.
We verslaan de Nazi's op hun eigen vlak,
papierwerk.
Omdat Pectacon geregistreerd is als een Joodse firma,
is het noodzakelijk een nieuw bedrijf te starten...
en met jouw toestemming, Jan,
wil ik het graag Gies en Firma noemen.
Ik wil graag helpen,
maar u moet voorzichtig zijn, Mr. Frank.
De bureaucraten zijn stille collaborateurs.
Je wordt geregistreerd als directeur, maar zonder verantwoordelijkheden.
Mr. Kugler zal de dagelijkse gang van zaken overnemen, met Mr. Kleiman.
Het wordt een puur Arische onderneming en volkomen legaal.
Op papier, besta ik niet eens.
Brian, breng je kruiwagen.
Is er iets mis met ons Joden?
Nee, dat mag je nooit gaan denken.
We moeten wel iets verschrikkelijks gedaan hebben.
Ik was een klein meisje, zoals jij, in Wenen, toen de oorlog begon.
En er was onvoldoende voedsel.
Op een dag, nam mijn moeder me mee naar het station.
Ze zette me op de trein naar Holland.
Ze hing een bord om mijn nek en zei tot ziens.
Hield ze niet meer van jou? - Ja, toch wel.
Daarom deed ze het juist. Er was hier wel eten,
en families die het wilden delen. Dat wist ik toen niet.
Ik voelde me zo ellendig en alleen, maar toen ik ouder werd,
realiseerde ik me dat goede mensen, soms in de problemen komen,
zonder iets verkeerds gedaan te hebben.
Denk je dat ik een goed mens ben?
Ja, ik denk van wel.
Eéntje maar?
We kopen later wel een tweede, in betere tijden.
Deze is voor jou,
om te bewijzen dat eindelijk iemand je tot een eerbare Nederlandse vrouw maakt
Ik ben al eerbaar.
Miss Santrouschitz?
Wil je? - O, ja ik wil.
Ik verklaar u hierbij tot man en vrouw.
Dansen.
Muziek en champagne.
Wie niet?
Je hebt twee linkervoeten.
Op.
Je danst goddelijk, Miep.
Dankjewel, Anne. - Jij ook, Jan.
Zij leidt. Ik volg alleen maar.
Mag ik je ring nog een zien, Miep?
Ik wil er net zo één, als ik ga trouwen...
en ook zo'n man als Jan.
Je zult hem vinden. Ik vond hem toch ook?
Mag ik?
Alsjeblieft, Curly. Nog één dans.
O ga toch alsjeblieft zitten, Putti.
Je zet jezelf alleen maar voor schut.
U zult het verzoek van een dame toch niet afslaan, Mr. Frank.
Ik ben bang, dat u een rivaal heeft Mrs. van Pels.
Mademoiselle. - Tot genoegen, meneer.
De naam van de man, die de basis van de geometrie ontdekte, was Pythagoras.
Schrijf dat maar op.
P-y-t-h...
a-g-o-r-a-s.
Ik ben bang, dat hoe interessant uw les ook is, ik het niet lezen kan.
Goed,
wil jij ruilen met Juffrouw,...
Frank.
Ruil maar
Het vierkant op de hypotenusa...
Je hebt mooie ogen, Jacque. Dat was het eerste dat me opviel.
De meesten zeggen, dat mijn haar het meest attractief is.
Denk je dat ze gelijk hebben? - Ja, natuurlijk.
Weet je, we wonen aan het Merwedeplein.
Het is niet ver. Je mag wel meekomen, als je wilt.
Dan kunnen we samen huiswerk maken. Dat zou ik fijn vinden.
Ik ook.
We gaan beroemde vriendinnen worden, wat ik je zeg.
Op de Montessorischool, was ik erg populair.
Ik huilde, toen Mrs. Kuprus ons vertelde, dat we daar niet meer naartoe mochten.
Op mijn school, had je van die verschrikkelijke jongens.
Ze begonnen ons uit te schelden als Jodenmeiden.
We waren zo bang, dat we wegrenden.
Ik weet het niet. Misschien is het wel beter zo.
Denk maar eens na, als de Duitsers er niet geweest waren,
hadden we elkaar nooit ontmoet.
Dit is Moortje.
Ze krijgt jonkies, omdat ze zoveel met mannen omgaat.
Mam, is het goed als Jackie blijft slapen?
Als ze dat wil.
Wacht, ik heb een beter idee. Ik ga met jou mee naar huis.
Dan kunnen we praten over zaken, waar we niet over mogen praten.
Wil je iets echt magisch zien? - Moeder heeft dat ontworpen.
Men droeg haar jurken in de hoogste kringen.
Ze stopte ermee, toen de oorlog begon.
Ze vindt ze niet kies meer.
Na de oorlog, ga ik alleen maar de mooiste kleren dragen.
Ms Anne Frank straalde gisteren op het Prinsenbal,
ze droeg een prachtig kleed van gouden kant.
Joop ter Heul. - Heb je het gelezen?
Drie keer. Ik hou van Cissy Van Marxveldt.
Zij is m'n favoriete schrijfster.
Vind je, dat deel waarin Leo het aanzoek doet aan Joop, niet geweldig?
Kom, ik ben Joop en jij bent Leo.
Hou m'n hand vast.
Joop, je huilt. - Laat mijn hand los, Leo.
Als ik je nu zeg, dat jij mijn enig echte schat bent?
O, Leo.
Kus me, Joop.
Jacque, als ik je een geheim vertel,
beloof je het dan niet verder te vertellen?
Ik beloof het.
Ik ben nog nooit door een jongen gezoend.
Jij wel?
Hoe was dat, zoenen?
Het was…
Je zult het zelf ontdekken.
Ik wil een echte vrouw zijn, met een vrouwenlichaam.
Ik wil wel eens voelen hoe dat voelt. Mag ik?
Maar we zijn wel beste vriendinnen, of niet?
Natuurlijk. Voor altijd.
Als er ooit eentje van ons weg moet gaan,
moeten we beloven om elkaar brieven te schrijven.
Beloofd.
We berekenen de omtrek van een cirkel,
door middel van de formule 2 x Pi x r.
Schrijf dat maar op, alsjeblieft.
Een echte kletskous, hè, Miss Frank?
Misschien wil je uw kennis met ons delen.
Misschien door een klein werkstuk, met de titel,
kwaak, kwaak, kwaak, daar gaat Mrs. Kwaak.
Laten we zeggen, met 500 woorden. En morgen klaar.
Die verduisteringsgordijnen maken alles zo bedompt.
Het is soms net alsof ik stik.
Dat verbeeldt je jezelf maar. - Je weet, dat dat niet waar is.
Ik ben zeer gevoelig, Mr. Frank.
Zeer gevoelig.
Ik zeg je, dat de Duitsers deze oorlog zullen verliezen.
En ik blijf maar vragen, wanneer dan?
We moeten dankbaar zijn voor wat we hebben.
Dankbaar? Otto, werkelijk…
Onze families zijn nog samen. Dat is genoeg.
Let op, iedereen.
Kwaak, kwaak, kwaak, zegt Mrs. Kwaak.
Een verhaal van Anne Frank.
Toe maar, Anne. We luisteren.
Er was eens een moedereend,
en drie kleine eendjes die in een meer woonden,
geregeerd door een trotse zwaan.
Kwaak, kwaak, kwaak, zei Mrs. Kwaak tegen haar kroost.
Kwaak, kwaak, kwaak, zeiden de eendjes.
Een beetje stiller, riep de zwaan...
met zijn veren omhooggestoken.
Wees stil, of ik ga jullie bijten, dan kwaak je nooit weer.
De zwaan was geen aardige zwaan, het was een zwarte zwaan,
en alle eenden in het meer waren bang voor hem,
maar Mrs. Kwaak niet.
Je zult ze niet bijten, zei ze tegen de zwaan.
Die antwoordde met: 'Ik doe waar ik zin in heb'.
Er zijn alleen maar een paar lelijke eendjes
en ik ben hun baas.
En toen beet hij de eendjes.
Red ons mamma, schreeuwden de kleine eendjes,
en toen begon Mrs. Kwaak te kwaken.
Ze kwaakte en ze kwaakte en ze kwaakte.
Stop daarmee, stop dat misselijkmakende gekwaak, riep de zwaan,
met z'n vleugels voor z'n oren. Maar Mrs. Kwaak stopte niet.
Niet voordat de zwaan wegvloog en nooit meer terugkwam.
Ze verzamelde haar eendjes om zich heen,
en samen zwommen ze weg, het geluk tegemoet.
En ze zongen, kwaak, kwaak, kwaak.
Hierboven.
Ik heb nagedacht, het is wellicht een goed idee,
om het gebouw achter ons over te nemen.
Ik laat je zien, wat ik bedoel.
Er zijn twee kamers, met een badkamer beneden...
en boven een zolder.
Het is een perfecte laboratoriumruimte, vind je niet?
Een plek voor Mr. van Pels en mij, om onze experimenten te doen.
Wat zeg je ervan? - Ja, waarom niet?
De zaken gaan goed. Door de oorlog. We kunnen ons uitbreiding permitteren.
De volgende.
De Duitsers zijn erg vrijgevig vandaag. Vier sterren voor één enkele textielbon.
Moeten we ook nog gebrandmerkt worden? - Zo schijnt het.
En voor die privilege, moeten we ook nog betalen.
Ga je de school niet missen, nu hij bijna afgelopen is?
Jawel, in het bijzonder, geschiedenis. Ik hou van geschiedenis.
Het is zo ver weg naar het Lyceum. Ik mis een fiets.
Persoonlijk, ben ik blij dat ie gestolen is.
Zo kunnen de Duitsers hem niet te pakken krijgen.
Miss Kwaak.
Kwaak, kwaak, kwaak.
Ze kunnen soms zo kinderachtig zijn.
Kijk, is dat niet prachtig?
Ik heb m'n vader gevraagd, het te kopen voor m'n dertiende verjaardag.
Dat wordt de mooiste ooit. De geweldigste.
Oh, sorry. - Jij bent Anne Frank.
Je zit op school bij m'n nicht Wilma.
Ik ben Hello. Hello Silberberg.
O hallo,...Hello.
Dit is m'n beste vriendin Jacque. - Aangenaam.
Mag ik je een warme chocolademelk aanbieden?
Ik vind chocola lekker. Chocola?
Heet je echt Hello?
Helmut, maar m'n opa vindt dat maar niks,
dus noemt hij me Hello.
Maar vinden jouw ouders dat niet raar?
Dat weet ik niet. Ik heb ze al vier jaar niet gezien.
Ben je hier alleen naartoe gekomen?
Dat moet zo... zo gevaarlijk zijn geweest.
Ik heb zo'n avontuur nog nooit meegemaakt.
Ik denk oma wel,
maar ze praatte er nooit veel over.
Ze is de vorige winter overleden. Ze had kanker.
Dat spijt me.
Ik heb haar nooit kunnen zeggen, hoeveel ik van haar hield.
Ik zou je graag weer ontmoeten,
als je dat goed vindt.
Heb je geen vriendin?
Nou ja, daar heb je Orzula, natuurlijk. Die is erg mooi.
Echt waar?
Maar niet zo interessant als jij.
We kunnen elkaar op woensdagavonden treffen.
Mijn grootouders denken dat ik naar houtsnijles ben,
maar in werkelijkheid, ga ik naar geheime bijeenkomsten.
Ik ben geen fanaticus, of zo.
Weet je, meestal schreeuwt iedereen maar wat.
Ik zou liever bij jou willen zijn.
Nu, hier moet ik zijn.
Zal ik je afhalen?
Dat zou leuk zijn. - Tot woensdag, dan.
Dag. - Tot ziens.
Kom naar binnen, Miep.
Ga zitten.
Je hebt ongetwijfeld gelezen,
hoe de Duitsers de provincies hebben gezuiverd van Joden...
en hen allemaal naar Amsterdam hebben gestuurd.
Onze eigen Joodse Raad stuurt aan op samenwerking.
Men spreekt over massadeportaties, werkkampen.
Weet je nog van die jongens, die ze in februari oppakten?
Die werden naar werkkampen gestuurd. Geen van hen is teruggekeerd.
Miep, ik wil je een groot geheim toevertrouwen.
Edith, de kinderen en ik, gaan onderduiken.
Mr. van Pels en z'n familie gaan mee.
Ik ga niet afwachten, tot de Nazi's ons komen wegslepen.
We verdwijnen gewoonweg.
Waar gaan jullie heen?
Naar hier. - Ik begrijp het niet.
In het bijgebouw aan de achterkant. We gaan op de zestiende juli.
Dat is over minder dan een maand.
Kleiman en Kugler hebben geholpen,
om steeds kleine hoeveelheden spullen en voorraden naar binnen te loodsen.
We hebben iemand nodig waar we op kunnen bouwen voor benodigdheden...
en als een soort huisbewaarder.
Je weet hoeveel vertrouwen ik in je heb, hier op kantoor,
maar wat ik nu vraag, goed, wat ik nu vraag...
Ja, ik doe het, natuurlijk.
Denk na, Miep.
Het is een grote last en niet zonder risico.
De straffen zullen zwaar zijn. - Ik zei ja en dat meende ik.
Dank je, Miep.
Weten Anne en Margot het? - Nee, nog niet.
Laat ze nog maar een poosje van hun leven genieten.
Pim. Dank je, Pim. Hartstikke bedankt.
Dank je, Pim. O, ik hou van je, pap.
Het is prachtig.
Hartstikke bedankt. Dank je.
Ze is gewoon opgewonden. - Daar ben ik zeker van.
Nogal een ‘glamour girl’, of niet?
De zolen lijken bijna echt leer.
Wat heb jij een geluk. - Dat weet ik.
Anne, wie is die jongen?
Dat is Peter van Pels.
Hij is altijd bezig in de tuin hierachter. Hij is een sukkel.
Mam zegt, dat ik aardig moet doen, omdat zijn vader met Pim samenwerkt.
Ik vind hem wel leuk. - Leuk?
Peter, wil je een koekje?
Anne heeft ze zelf gebakken.
Geweldig. Ik wil er wel een, dank je.
Kom binnen. - Dank u.
Ik haal Anne.
Goedemiddag iedereen.
Neem plaats... iedereen.
De show gaat beginnen.
O, Anne, die zijn voor jou.
Dank je. - Graag gedaan.
Ik weet wat je denkt, maar ik ben niet verliefd.
We zijn gewoon vrienden.
Mijn grootouders vinden het niet goed, dat ik je ontmoet.
Ze zeggen, dat je niet oud genoeg bent.
Je moet niets doen, wat je grootouders niet goedkeuren
De liefde vindt altijd een weg. - Dan zie ik je later.
Margot, wat vind jij van Hello?
Hij is erg aardig en netjes.
Je kunt wel zien, dat hij verliefd op je is.
Ja. Grappig
Hoe oud was jij, toen je ongesteld werd?
Anne? Kleine meisjes horen daar niet over te praten.
Ik ben er zat van om een klein meisje te zijn.
Ik wil een vrouw zijn. - Dat is bij ieder meisje verschillend.
Vrouw.
Jouw beurt komt nog wel. Wees maar geduldig.
Hoelang nog?
Frank? - Ja.
Hier tekenen.
Margot.
Ik moet naar de van Pels'.
Doe de deur niet open, tot ik terugben, begrepen?
Waarom, wat is er dan? - Jouw vader heeft een oproep gekregen.
Maak je geen zorgen. Hij heeft z'n plannen gereed.
Ik kom zo snel mogelijk terug. We moeten het Anne vertellen.
Vertel het haar zo voorzichtig mogelijk.
En onthou het goed, wees absoluut stil.
Ze moeten denken, dat er niemand thuis is.
Begrepen. - Oké.
Kom binnen, ga zitten.
Wat is er aan de hand? - Ze komen voor Margot.
We dachten altijd, dat ze voor Otto of mij zouden komen.
Maar niet voor de kinderen.
Waar is Otto?
Hij bezoekt een paar vrienden in het ziekenhuis.
We hebben gepland voor de zestiende, maar dit verandert alles.
Otto weet wel wat we moeten doen
Pappa, ik dacht dat ik je nooit terug zou zien.
Doe niet zo mal, Anne.
Wat is er gebeurt?
Anne, luister.
Ik wil dat jij en Margot een rugzak pakken.
Morgen hebben we daar geen tijd voor.
Pap, wat is er? - Ik leg later alles uit.
Ga nu maar. - Kom.
Bel Mr. Kleiman. Hij heeft instructies.
Haal Miep en Jan. Laat ze langskomen, en...
zorg dat je van de straat bent voor de avondklok ingaat.
Deze plaatjes zijn belangrijk.
Anne, ik weet dat het moeilijk is, je moet redelijk proberen te zijn.
Het kan me niet schelen.
Mijn sterren betekenen alles voor mij.
Jacque is aan de telefoon.
Jacque? - Ja.
En onthou het...
Hallo, Jacque?
Anne, je zult het niet geloven. Joop heeft een baby gekregen.
Had je ooit gedacht, dat ze moeder zou worden?
Wie?
Joop. Joop ter Heul.
Heb je het nieuwe Cissy Van Marxveldt boek nog niet gezien?
Ik ben net halverwege. - Dat klinkt geweldig.
Ik kom morgen langs. Dan kunnen we het samen lezen.
Jij kunt Joop spelen, en ik ben Leo,
net als de vorige keer.
Oké.
Ik zie je morgen.
Ik kan niet wachten om je de omslag te laten zien.
Die is zo mooi.
Ik moet ophangen. Onze gasten zijn er.
Tot ziens, Jacque. - Ja?
Miep en Jan.
Loop maar door.
Schiet op nu, pak je kleren in.
Mr. Frank, hier, laat mij maar.
Jan, help Mr. Frank.
Dit zal ze op een dwaalspoor brengen.
Als iemand komt navragen, zeg dan dat we naar Zwitserland zijn.
Doe dit op de post voor mijn moeder in Bautzen.
Ze begrijpt het wel.
Je weet, wat je moet doen.
Morgen.
Hoe lang moeten we onderduiken? - Een paar weken.
Misschien een maand of twee. Tot de oorlog voorbij is.
Waar gaan we heen?
Is het in de stad?
Het platteland? - Je zult het morgen wel zien.
We zullen samen zijn. Dat is het belangrijkste.
Kan ik Jacque schrijven? - Ze mag het nooit te weten komen.
Moortje?
Kan Moortje mee? - Het spijt me.
We laten wat eten achter en een briefje voor de buren.
Het is niet eerlijk.
Geen zorgen. We zien je gauw terug. - Snel, Margot, voor het licht wordt.
Snel,
terug naar binnen.
Alles komt goed. Je zult het zien.
Laat alles liggen.
We kunnen niet in het verleden leven, Edith.
Alleen in de toekomst.
Anne, vlug, alsjeblieft.
Ik spreek wel met m'n broer.
En Margot?
Die wacht hier. - Dank zij God.
Lieve Jacqueline,
jij bent de enige, die ik kan vertellen wat er gebeurt is,
maar je moet beloven om niemand iets te vertellen.
Beantwoordt geen enkele vraag over waar wij naartoe zijn.
Als je dat wel doet, kan dat gevaarlijk voor ons zijn.
Omdat je je nooit hebt hoeven te verschuilen,
geef ik je een beeld van ons leven.
Ik noem onze schuilplaats 'Het geheime achterhuis'.
En hoe gek het ook klinkt, het is best gezellig hier.
Je zult verrast zijn om te horen, dat we boven papa's kantoor zitten.
De achtertrap op naar boven en achter een smalle deur.
Doe die deur open, neem een grote stap en voilà.
Pappa en mamma's kamer is direct achter de trap.
Margot en ik slapen daarnaast.
We hebben zelfs een badkamer.
Boven, is een grotere kamer, met een keuken.
Daar slapen de van Pels’ ’s nachts,
maar overdag, is het een grote woonkamer.
We moeten boven blijven, zolang de werknemers in het gebouw zijn.
Peter van Pels, heeft een kamer aan de zijkant,
veel kleiner dan die van mij.
En er is nog een zolder voor opslag.
Aan beide kanten, staan pakhuizen...
en er zijn rondom buren.
We moeten dag en nacht onzichtbaar blijven.
In het begin, deden pap en ik het meeste werk.
Mam en Margot overwonnen uiteindelijk hun schrik...
en begonnen te helpen.
Hemden.
Het was wonderbaarlijk, hoeveel van onze spullen
pappa heeft weten weg te smokkelen.
Ik was niet de enige, die z'n herinneringen meebracht.
Pa bracht zijn oude soldatenkist mee.
Het was moeilijk voor ons, om niet denken aan het leven dat we achterlieten.
Ik mis m'n oude kamer,
maar ik heb tenminste mijn filmsterren nog.
Met een beetje geluk hebben we het hier goed, totdat we weer naar huis kunnen.
En ons achterhuis, is nu echt geheim.
Mr. Kugler en Mr. Kleiman hebben een boekenkast gebouwd,
voor onze kleine doorgang.
Je moet voorzichtig zijn, als je naar beneden gaat,
je moet bukken, om je hoofd niet te stoten.
Alles was klaar toen de van Pels' arriveerden op dertien juli.
Hier zijn ze. - Goed gedaan, kom binnen.
Ik heb lucht nodig.
Goed, ik heb Mr. van Pels gezegd,
dat ik nergens heen zou gaan, zonder m'n kleine po.
Peter van Pels, de sukkel, nam z'n kat mee...
ondanks dat pa zei, dat dat niet mocht.
Mrs. van Pels vroeg me om van Peter te houden, als van een broer.
Dat is onmogelijk.
Mam zegt, dat hij verlegen is, ik vind hem maar saai.
Nu komt er nog een volgende gast.
Een poosje geleden, kondigde pap aan,
dat we de mogelijkheid hadden om een kennis te redden.
Mr. Pfeffer vroeg me naar een onderduikadres.
Goed, we weten dat dat er een zorg bij zal zijn,
dus de beslissing ligt bij jullie.
Het is voor zeven net zo gevaarlijk als voor acht.
Dus dan we zijn het eens.
Zover wij weten, is Mr. Pfeffer vrij sympathiek, voor een tandarts.
Dat is alles, wat ik voorlopig opschrijf.
Ik weet zeker, dat we elkaar weerzien, Jacqueline,
maar wellicht niet, voordat de oorlog voorbij is.
Tot dan, een kleine kus van je beste vriendin, Anne.
Goedemorgen, Miep. - Goedemorgen, Mr. Frank.
Goedemorgen, Miep. Alsjeblieft.
Sigaretten, als het kan, Miep. - En pepermuntthee. Ik heb de laatste tijd,
een angstaanjagende duizeligheid.
Het wordt steeds moeilijker, om aan spullen te komen.
Doe maar wat je kunt, alles is goed.
En Miep, is er nieuws?
Heb je Jacque gezien? Ik heb een brief voor haar,
maar ik mag hem van pap niet aan jou geven.
Als we klaar zijn met de boodschappen, gaan we even praten.
En hoe zit het met onze vriend, Mr. Pfeffer?
Hij kan morgen niet komen. Hij heeft patiënten.
Het idee alleen al.
Die durft. - Morgen is het vrijdag.
Zeg Mr. Pfeffer, dat we hem maandag verwachten.
Dat geeft hem de tijd om z'n zaken te regelen,
maar geen dag later. - Ik zal er voor zorgen.
Miep, je kent onze verkoper nog, Mr. Wichtor.
Mag ik uw jas aannemen?
Hoe gaat het met de verkoop? - Wat? Slecht.
De hele zomer al, erg slecht. - Ik zag de rapporten...
Zwart.
O, Mr. Pfeffer.
Maar jullie, jullie zijn in Zwitserland.
Nee, dat was maar een verhaaltje.
Hallo, Mr. Pfeffer. - Mr.s Frank.
Welkom. - Pfeffer.
Hier is het, Mr. Pfeffer. - Aangenaam kennis te maken.
Maak je geen zorgen. Het is hier alleen maar zo,
als de werknemers beneden aan het lunchen zijn.
Voor de rest van de dag, is het stil.
U moet natuurlijk de regels leren. Er is een lijst met regels.
Mr. Pfeffer waardeert de deugd van discipline.
Hier, is luiheid onze vijand. Ons motto is, werk en hoop.
Hoor die Pruisische officier eens.
Ontbijt is om 09:00 uur,
behalve op zondag en feestdagen, dan is het om 11:30 uur.
Lunch is van 1:15 tot 1:45. En dan komt het bezoek.
Bezoek?
Onze helpers, natuurlijk. - Alstublieft.
Dank je.
Het avondeten is na de nieuwsuitzending...
en de lichten moeten om 10:00 uur uit.
Spreekt u Frans, Monsieur Pfeffer? - Ja, een beetje.
Hoe gaat het met u, madame? - Wat betekent dat?
Arme Charlotte.
Ze denkt, dat ik ergens op het platteland zit.
Wie gelooft er nu dat ik hier, midden in Amsterdam zit?
Wilt u nog meer groenten, Mr. Pfeffer? - Dank u.
Ik denk, dat we hier nog wel goed zitten.
Dat is belachelijk om te zeggen. - Ik vind het helemaal niet belachelijk.
Het is een wonder, dat ik niet de hele tijd huil,
omdat ik aan m'n vrienden moet denken.
Heeft ze haar valeriaan druppels wel ingenomen? Wees stil.
Putti, je bederft m'n spijsvertering.
Kinderen weten niets, van wat er in de wereld gebeurt.
Waar is m'n kussen?
Wat heb je er nu weer mee gedaan?
Ik heb hem opgegeten. Hoe moet ik nu weten waar hij is?
Jij raakt steeds alles kwijt. - Hier.
Jouw voorspellingen komen nooit uit.
Heb ik het ooit fout gehad? - Heb je ooit gelijk gehad?
Ik vind het een beetje vreemd. Anne, daarbinnen met Mr. Pfeffer.
Hij is zo oud.
Anne is nog een kind. Ze zal het niet erg vinden.
We hadden vroeger zoveel plezier.
Voor we gingen trouwen, bedoel je.
Duurt het bij jou altijd zolang? - Zolang als nodig.
Ik moet even met je vader praten.
Blijf me af.
Luister.
Elke avond hetzelfde.
Met de Goslar’s zou het anders geweest zijn.
Met twee kinderen en een baby op komst.
Hier hebben we het over gehad, Edith.
Als die baby zou gaan huilen, wat dan? Dat zou ons allemaal verraden hebben.
Dit is geen plek voor een zwangere vrouw.
Ik had dan nog voor haar kunnen zorgen.
Ik kan het nog niet geloven. Moeder en baby, beide dood.
Moeder, niet doen.
Het zou anders geweest zijn, als...
als ik er geweest was om te helpen.
Dat kun je niet weten, Edith.
Dat is het juist, Otto. Ik zal het nooit weten.
Je moet proberen niet aan die zaken buiten deze muren te denken.
Het is hard, ik weet het,
maar we kunnen niet voor iedereen verantwoordelijk zijn.
Alleen voor onszelf.
Dat moet je niet doen. - Ik kan er niets aan doen.
Ik kijk graag naar mensen.
Soms bedenk ik verhaaltjes voor ze,
ik beeld me dan in, hoe hun leven is.
Hoe onze wereld zou zijn, als...
Margot, zie ik er niet anders uit?
Anders?
Anne, ben je...
Ik hield het een poosje mijn eigen kleine geheim.
Ik heb het alleen Bep verteld.
Ze heeft wat spullen voor me gehaald van de apotheek.
Ik ben blij voor je, echt.
Als de mensen nu maar zouden stoppen, met mij als een kind behandelen.
Heb je het druk na school.
Denk je dat ze Joodse scholen hebben in Zwitserland?
Natuurlijk wel,
maar daar heb je geen Duitsers, die je dwingen om er heen te gaan.
Ik kan nog steeds niet geloven, dat ze haar schoenen achterliet.
Ze was er zo trots op, weet je nog?
Heb je ze echt gezien? - Ze stonden daar op de vloer.
Alsof ze ze net uitgedaan had. - Heb je haar dagboek gezien?
Dat was weg. - Maar we hebben gekeken.
Het spijt me.
Het spijt me, mijn...vrouw.
Ze hebben haar gisteravond meegenomen.
Hij stuurt je dit. - Heb je Fritz gezien?
Kun je me vertellen waar hij is? - Ik weet het niet.
Zorg dat hij dit krijgt. - Natuurlijk.
Dank je. Je bent zo aardig.
Zeg hem dat ik van hem hou en dat ik zal wachten.
Vervloekt, jullie beesten.
Er is rampspoed geweest,
veel bloediger,
dan dat we tot nu, hierin hebben meegemaakt.
Maar uiteindelijk,
viel alles samen...
en werden onze vijanden onderworpen.
Ik kan die man niet aanhoren.
De helft van de tijd, begrijp ik niet wat hij zegt.
Dit is niet het einde.
Het is mogelijk het begin van het einde...
en is wel zeker het eind van het begin.
Snapt u wat dat betekent, Mr. Frank?
Als je het mij vraagt, moeten de Britten meer tijd spenderen...
aan het bombarderen van Duitsland en minder aan thee drinken.
Hou je mond.
Hou daar mee op. - Ik probeer het te repareren.
Steeds als je iets probeert te repareren, wordt het alleen maar erger.
De Amerikanen, waarom komen die niet, Otto?
Waarom duurt dat zolang?
Ze hebben hun handen vol aan de Japanners.
Wanhoop niet, Edith, de invasie zal komen, ze zullen hier gauw zijn.
Ja, maar zijn wij er dan nog?
Pap, wil je alsjeblieft Mr. Pfeffer vragen,
waarom hij het onredelijk vindt dat ik er op sta...
om m'n eigen bureau te gebruiken?
Ik heb belangrijk werk te doen.
Werk, begrijp je?
En daarnaast zijn er nog andere plekjes waar je heen kunt.
Dat geschrijf van jou,
kun je misschien ook wel op zolder doen.
Het is per slot van rekening maar een dagboek.
Een kinderachtig tijdverdrijf. - Kinderachtig?
Kom, kom, we hoeven niet te bekvechten.
Wat ik voorstel is dit,
Anne mag het bureau, laten we zeggen, twee keer per week,
van 4:00 uur 's middags tot 5:30 uur gebruiken...
en Mr. Pfeffer mag het de overige tijd gebruiken.
Maar, Pim... - Zijn we het eens?
We moeten allemaal kleine offers brengen, Anne.
Je bedoelt mij. Ik moet het offer brengen.
En het is geen klein offer. Ik ben geen klein meisje meer.
Mr. Pfeffer heeft recht op het bureau.
En ik heb geen rechten?
Ik werk net zo hard, als ieder ander hier.
Ik wil gewoon niet, dat die man door mijn persoonlijke overdenkingen gaat.
Da's gemakkelijk te voorkomen, denk ik.
Ik heb het.
Hier.
Dit houdt jouw dagboek weg van nieuswsgierige ogen.
Dank je, pap. - Mijn kleine vrouw.
Pardon.
Laat niemand ooit zeggen, dat Anne Frank niet slaagde...
in haar zogenaamde studie door mijn toedoen.
Dank u.
Help me.
Ik denk, dat ze het vliegveld bombarderen.
Ga weg bij dat raam.
Wees niet bang. Luister, dat zijn Britse vliegtuigen.
Ze komen ons redden. - Nee, daar klinkt het niet naar.
Peter, kom naar beneden!
Wat doe je? - Niet iedereen hier is een ex-soldaat.
Dit is mijn partner Mr. Kleiman. - Aangenaam kennis te maken.
Onze onmisbare Miep. - Hallo.
En Bep. - Aangenaam.
Dit is Mr. Van Maaren. Hij begint als voorman.
Totdat Bep's vader zich beter genoeg voelt.
Ik ben niet zo’n prater,
maar als jullie een harde werken zoeken,
dan ben ik jullie man. - Goed.
Laat Mr. Van Maaren het pakhuis zien, Bep.
Dat doe ik wel.
Onze verkopers geven Bep eens per week de orders door.
Alles wat je voor die orders nodig bent, is hier.
We hebben twee soorten Pectacon producten, kruiden en jam.
Dit zou een aardig centje opbrengen op de zwarte markt.
Dat zou ik zo niet weten.
Je kantoor is hier.
Waarvoor is die blauwe verf?
Dat is om de kruiden uit het licht te houden.
Wat denkt Miep ervan?
Ze vertrouwt hem niet. Ze denkt dat hij een dief is.
Een dief?
Ze is erg beschermend.
Bonen doppen is zo saai.
Ik zal nooit een huisvrouw worden
Alsof je in de gevangenis zit.
Het is maar tijdelijk.
Je vader zal snel weer terug zijn, daar ben ik zeker van.
Ze zeggen, dat het kanker is.
Er is zoveel ellende in de wereld. - Is dat alles wat je kunt zeggen, mam?
Dat maakt de zaken alleen maar erger.
Eerlijk, ik weet niet hoe je soms zo kunt zijn.
Anne, zo spreek je niet tegen je moeder.
Luister niet naar ze, Bep. Weet je wat ik doe,
als het moeilijk wordt?
Dan ga ik naar boven.
Er is daar een raam, op zolder,
vanwaar je de oude kastanjeboom kunt zien.
Hij heeft de meest fantastische takken.
Als ze in bloei staan, lijkt dat prachtig.
Als ik naar buiten kijk,
voel ik me op de een of andere manier beter.
Dan vraag ik me af,
of God niet veel dichterbij is, dan de mensen denken.
Heb je dat in één van je boeken gelezen?
Wat heb je veel kennis opgedaan.
Ik denk, dat ik alleen maar hopeloos ben.
Verontschuldig mij.
Zou je je niet verontschuldigen bij je moeder?
Ze kan soms zo'n verzoeking zijn. - Dat ben jij soms ook.
Dat zeggen mensen vaker.
Dat is vrij gewoon voor een meisje,
ik bedoel, voor een jonge vrouw van jouw leeftijd.
Stop!
Ik wil niet horen dat ik net zo ben als die andere meisjes.
Want dat ben ik niet.
Ik ben ik. Anne Frank.
Anne, je moeder is jouw grootste verdedigster.
Ik heb haar gehoord met Mrs. van Pels.
Ze is jouw vriendin.
Ik wil haar niet als een vriendin.
Ik heb haar nodig als moeder.
Iemand waar ik tegenop kan kijken.
Die m'n voorbeeld is.
Jouw moeder is een lieve, genereuze vrouw.
Ze is plichtsgetrouw, ze is iemand die niet klaagt.
Jij kiest altijd haar kant.
Maar ik zag hoe je haar kuste.
Je kust haar op dezelfde manier, zoals je mij en Margot kust.
Ik denk zelfs, dat je niet verliefd bent op haar.
Zeg dat nooit weer.
Je wilt toch niet, dat ik je dagboek afpak?
Pappa.
Het spijt me.
Het spijt me heel erg.
Ik kan... Ik kan er niets aan doen.
Mamma en ik...
we zijn zo verschillend.
We zijn als de nacht en dag.
Ze begrijpt niets van mij.
Heb je geprobeerd om haar te begrijpen?
Is alles goed?
Ik ben zeker in slaap gevallen.
Hoelang sta je daar al naar me te kijken?
Ik ben net boven. Echt waar.
Bonen uit het pakhuis.
Iedereen is weg, dus kan ik ze veilig ophalen.
Waar ben je mee bezig?
Wat zit daar in dat gebouw?
Dat is niet van ons.
Is dat zo?
Je hoort nu lunchpauze te hebben. Ga
Ga.
Zijn hier Joden?
Ja, die zijn hier.
Jullie Joden hebben twee minuten de tijd.
Kugler's administratie begint slordig te worden.
De gordijnen in het voorste kantoor...
hangen weer open.
Die hangen altijd open, in de weekends, Mr. Pfeffer.
Dat spijt me dan, ik was het vergeten.
Vertel me dan eens, hoe ik aan papier moet komen?
Natuurlijk, niemand zal het zien. - Zo begint het.
Niemand zal het zien. Niemand zal het horen.
Niemand zal er op letten, en dan?
Heb je het brood meegenomen?
Geef mij de sleutels maar. Ik doe het zelf wel.
En zorg dat je die kat kwijtraakt. Je ziet er belachelijk uit.
Alsof je één van je moeders bontjassen bent.
Domkop.
Het is beestachtig, zoals hij je behandelt.
Let maar niet op hem.
Zo gaat hij doen, als hij geen sigaretten heeft.
Ik vind het leuk, als je lacht.
Echt?
Je ogen beginnen dan te stralen.
Jij hebt mooie ogen.
Nee, ik ben niet mooi. - Welwaar.
Wel, je zult me moeten geloven.
Heb je dit gewogen?
Ik vroeg me al af, waar hij was. - Dank je.
Dus dat is uw portemonnee? - Dat zei ik toch net?
Dus jij was in het pakhuis, gisteravond? - Dat klopt.
Waarom? - Dat hoef ik jou toch niet te zeggen.
Heeft hier ooit een zekere Mr. Frank gewerkt op kantoor?
Een Jood?
Wat heeft dat ermee te maken?
Wat is er met hem gebeurd?
Hij...verdween.
Goed, als je me nu wilt excuseren.
Als je een beloning wilt, moet ik je teleurstellen.
Ik krijg mijn beloning wel.